Afgelopen weekend was het zover. Labour weekend, dat betekend een extra dag vrij dus een extra dag om te reizen. Op Zaterdag ochtend Nicole opgepikt en dan op naar Tauranga aan de oost kust.

Onderweg kwamen we langs een fantastiche rivier waar we gestopt zijn om wat rond te kijken.

Daarna was het op naar Tauranga. Daar aangekomen besloten we om Mount Maunganui op te lopen. Na een flinke wandeling was het uitzicht een welverdiende beloning.

Terug gekomen bij de auto was het tijd voor het laatste stuk van de rit naar Rotorua.

De volgende dag was het tijd om een geiser te bewonderen. Dit prachtige exemplaar Lady Knox genaamd explodeerd elke ochtend om 10:15.

Natuurlijk komt al dit moois niet alleen, maar is het deel van een park.

Na dit park was het tijd om The Fountain Of Premature Aging te vinden. Deze heet water poel is diep verscholen en alleen de mensen uit het gebied weten waar het is, en de kans is groot dat je alleen bent.

“The Fountain Of Premature Aging or The Pool Of Meningitis” waren de twee namen die Nicole aan deze heet water bron gaf. Bijde namen beschrijven een deel van de brons effecten: je krijgt er een rimpelige huid van, en als je je hoofd onder water steek loop je kans om meningitis te krijgen. Niet doen dus.

Na een vervrissend bad wouden we wel weer is wat anders zien dus zijn we naar Taupo gereden. Onderweg kwamen we langs de Huka Falls.

In Taupo even wat koffie gedronken aan de rand van het meer.

Daarna hebben we ons nog wat vermaakt in een thermal gebied aan de rand van taupo.

Op maandag zijn we naar ‘The Hidden Valley’ gegaan. Een geo thermal gebied wat niet zo toeristisch is als de parken vlak bij rotorua.

Na al dit moois was het tijd om weer terug te gaan naar Auckland, maar niet voordat we eerst nog een bad hadden genomen in The Fountain of Premature Aging.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog heb geschreven, dus hoog tijd voor een nieuw verhaal.

Mijn eerste belevenis met vallen en opstaan was een klim weekend een paar weken geleden. Op vrijdagavond was het zover om naar het zuiden te rijden. Tijd voor een fantastisch ontspannend weekend in het weide Nieuw Zeelandse landschap. Ver van de beschaafde wereld ( geen bereik op mijn telefoon, dus de grens van de beschaving is gepasseerd ).

Zaterdagochtend was het klimmen in Mangoataki (mangetakki), onderweg naar de main cliff, was het tijd om wat aan bolderen te doen. Zie foto.

Ach weljah de post zou niet vallen en opstaan hebben geheten als ik niet gevallen was. De foto was genomen precies voordat ik naar beneden viel. Gelukkig was er een zachte mat om mij op te vangen.

Daarna was het op naar de main cliff. Waar ik een paar mooie leads kon doen. Het weer was zonnig, en de routes waren vrij goed te doen. Echter gezien de hoeveelheid begroeiing (vooral mos) worden ze niet vaak geklommen.

De nachten brachten we door in een tentje in het weiland vlakbij de klif. En zelfs ‘s nachts valt er genoeg te zien.

Daarna was het op naar Mangaokewa waar het tijd was voor een outdoor roof lead. Gelukkig begint het roof gedeelte hier een stuk boven de grond, en is vallen dus niet zo erg.

Het volgende weekend was het tijd voor T-Point. Een rots aan de kust. of eigenlijk beter gezegd, een rots met zijn voeten in het water. Bij vloed kun je hier dan ook niet klimmen. De reis er naar toe voerde ons over een nieuwe tolweg, en bracht de klif een half uur dichterbij. Na een 20 minuten wandeltocht bereikten we de klif.

Mijn eerste lead was meteen feest. Na het touw vastgezet te hebben aan de rots was het tijd om naar het tweede punt te gaan klimmen. Echter zo ver mocht het niet komen en ik viel naar beneden. Daar mijn zekerings buddy uitgleed viel ik recht op de rotsen. Het is maar hoe je het bekijkt, maar het deed mij besluiten om een boldermat te gaan halen.

Na deze aangename verrassing was het tijd voor een andere klim. Ik kwam halfweg omhoog, en wist niet hoe ik verder moest. Dus ging Gary omhoog. Echter nadat hij had uitgevogeld hoe het verder moest, kwam hij erachter dat ie quickdrawers  was vergeten(quickdrawers zijn 2 karabiners met een stuk katoen ertussen om het touw aan de rots te maken), en moest dus weer naar beneden.  Nu was het tijd voor mijn tweede poging wat gelukkig werkte.

Afgelopen weekend was het tijd voor surfen in Raglan. Het is een van de top locaties in de wereld. Na een instructie op het droge was het tijd om het water in te gaan. En toen was het tijd voor vallen en opstaan. Haha, het duurde wel even voordat ik doorhad hoe je fatsoenlijk en in evenwicht op een bord blijft staan. Het was wel keigaaf, dus ik ga het zeker weer doen.

Na het surfen zijn we nog naar een waterval in de buurt geweest. Helaas had ik mijn camera niet bij me, dus ik moet maar ff een foto van iemand anders gebruiken.

Afgelopen weekend maar is fatsoenlijk aan het feesten gegaan op het Auckland festival. Het is ongelofelijk maar waar, Aucklanders houden het een maand vol.

Eerst naar een theater voorstelling. Een beetje een vreemde. Sleep Awake was anders dan de rest. Ik weet nu in ieder geval wel hoe slapen werkt. Ik moet zeggen dat de vrijkaarten een van de weinige lichtpuntjes waren in deze show. Het was weinig amuserend voor mij.

Na de voorstelling was het tijd voor een ouderwets feest. Een bandje maakte mooie muziek, zolang je buiten de zaal bleef. Binnen was het gewoon te hard. In een belabberde toestand was het daarna richting huis.

De volgende ochtend was het tijd om te gaan klimmen. Gelukkig was het niet ver bij mij vandaan: zo’n 10 minuten lopen. Zoals altijd is de Mount Eden Quarry ook vandaag weer evil. Na mijn eerste val verschenen er ineens rotsblokken onder mij. Alsof er magie in het spel was. Het is altijd een lust om op deze dingen te landen, daar de schoenzolen van klimschoenen een geweldige demping hebben. Ze zetten je meteen stil.

Na maandag en dinsdag avond geklommen te hebben in quarry was het woensdag tijd voor een film. Deze keer was het Hoyts op de North Shore. Heerlijk liggend in een been bag, heb ik de film Twilight liggen kijken. Jah by Hoyts kun je liggend film kijken.

De rest van de week heb ik mij zo’n beetje voor lopen bereiden op komend weekend. Het is weer feest. Nee niet het Auckland festival. Het is tijd voor Outdoor Rock Climbing. Dit keer een nieuwe locatie. Beter gezegd een hoge locatie. Met klims tot 80 meter Ik denk dat ik wel ff zoet ben voordat ik bovenaan ben. Ik hoop een boel te gaan maken, zodat jullie weer kunnen genieten van het mooie Nieuw Zeeland.

Met een goed humeur op naar het werk en straks maar is bij de politie gaan kijken. Ben bang dat ze weer niks kunnen doen. Alhoewel, de vrouw die mij de vorige keer geraakt heeft nu een officiële waarschuwing gehad van de politie. Dus misschien dat ik nu meer geluk ga hebben.

Haha, denk ik dat ik het grootste winkel centrum wel gezien heb. Dus niet. Afgelopen weekend wou ik een zekerings ketting halen. Ik had gehoord dat ze die in Silvia Park verkochten, dus op naar Silvia Park. Na een ritje van een kleine 15 minuten kom ik aan bij een shopping mall ongeveer zo groot als het centrum van Zwolle. Compleet overdekt. Niet dat het nodig is, aangezien de zon hier momenteel weelderig schijnt maar goed.

Na een poosje rondgedoold te hebben, ben ik maar is op een informatie bord gaan kijken waar ik de winkel kon vinden waarnaar ik op zoek was.

Gisteren ben ik weer terug geweest naar het winkelcentrum. Dit keer om naar de bios te gaan. Ik moet zeggen dat die Nieuw Zeelanders wel weten wat een goede bios nodig heeft. Groot scherm: check, Goed Geluid: check, Goede stoelen: Check.

De film Twilight werd deze keer weergegeven in een van de wat kleinere zalen. Ik denk dat ze hier zo’n 60 man konden huizen. Echter het scherm was nog steeds bijna net zo groot als in de hoofdzaal en ze hadden hier zeer comfortabele stoelen. Kortom tijd om heerlijk onderuit te zakken, mezelf lost te koppelen van de werkelijkheid en te verdwijnen in een film.

Tot een volgende blog.

Het is alweer bijna een week geleden dat ik geland ben op het vliegveld van Auckland. Op woensdag 11 Februari ben ik ‘s ochtends vroeg vertrokken vanaf Staphorst in de richting van Frankfurt. Zoals gewoonlijk was er weer is wat mis met de treinen in Duitsland, en dus moesten we overstappen. Maar ja je begrijpt het natuurlijk al, als 2 treinen in 1 verder gaan, dan wordt het staan.

Op Frankfurt aangekomen eerst maar is uitzoeken bij welke terminal ik moet zijn. Daarna heb ik gezellig met paps en mams nog wat gegeten en toen was het tijd om door de douane te gaan. En hoe kan het ook anders, er stond iemand te foeteren op een douanier omdat hij ijzer in zijn lichaam had, en de douanier dat niet wou geloven. Na de douane nog maar is een bakje koffie gedaan en heerlijk relaxed wachten op mijn vliegtuig naar San Francisco.

De vlucht verliep vrij rustig, en het eten en drinken was voor de verandering is een keer goed te doen. Onderweg had ik de mogelijkheid om de Veluwe is vanuit de lucht te aanschouwen, en ben ik over Groenland gevlogen. (Wouw wat ziet die sneeuw er goed uit om op te gaan snowboarden.)

Na geland te zijn in San Francisco mocht ik 2 visum papieren invullen, naast het online visum wat ik al had :S. Daarna was het een half uur wachten totdat je eindelijk is door die ellendige douane heen bent. Daarna moest ik mijn bagage ophalen, dus ook de grote koffer en die opnieuw laten inchecken. Vervolgens was het tijd om weer door de douane heen te sjouwen en wachten op het vliegtuig. Dit duurde niet zo lang meer, en ik kon al vrij snel op weg naar Nieuw Zeeland.

Na een rustige slaperige vlucht lande ik om 5 uur ‘s ochtends op Auckland Airport. Hier ging alles vrij vlot door de douane en na de douane en immigratie service (deze gasten kijken of je visum klopt) was het tijd om naar de Mac te gaan voor een ontbijtje.

Om goed 6 uur werd ik van het vliegveld gehaald door Jocelyn en was het na een douche tijd om naar het werk te gaan. Na ‘s ochtends wat gewerkt te hebben ben ik ‘s middags maar even naar de stad gegaan om nieuwe klimspullen te gaan halen. Daarna was het maar weer terug naar cortex omdat ik nog geen sleutel had van mijn nieuwe kamer.

In de avond had ik nog wat tijd over voordat ik naar mijn nieuwe huis kon gaan en ben ik toch maar naar de klim hal gegaan met de bedoeling om wat te gaan bolderen. (Laag klimmen zonder harnas of touwen). Toen ik bij de klim hal aankwam liep ik Patrick omver. Die wist dat ik die dag teruggekomen was en vertelde mij dat ik maar is moest gaan lead klimmen met een jetlag. En nee geen makkelijke track. Ach welja dat kan ook nog wel. Dus hup harnas aan en klimmen. Na een prachtige val van een paar meter was ik mijn jetlag helemaal kwijt, en ik moet zeggen dat het best interessant was.

Toen was het tijd om naar mijn nieuwe kamer te gaan. Daar aangekomen eerst mijn huisgenoot even gedag gezegd en daarna gaan slapen.

Tot een volgende keer…